WAKE UP CALL 2.0: Beste gast… No show, front row & volle verwachtingen

Vorige week gaven we de horeca een wake-up call. Over tijden. Over service. Over beleving. Massaal gelezen. Veel instemming. Veel “eindelijk zegt iemand het”. Maar als we eerlijk zijn… wij zijn óók veranderd. En niet altijd ten goede.

Je leest het artikel van vorige week hier: WAKE UP CALL

Reserveren is geen swipe

We klikken sneller dan ooit. Tafel voor vier? Vastgelegd. We willen de beste tafel, maar welke zaak? "Laten we op meerdere plekken tegelijk reserveren. Why not, dan heb ik in ieder geval een plek!"  Of gewoon twijfel op de avond zelf? Dan annuleren we wel. Of niet! Dat heet dan in horecatermen een no-show.

En een no-show vult zichzelf niet. We weten allemaal dat het bijvoorbeeld op vrijdag booming is in bepaalde zaken. Spontaan binnenwandelen en een spot krijgen is heel - heel lastig. Dus dat doen we niet meer. Gevolg? Die no-showtafel blijft leeg! Alsof een tafel geen waarde heeft. Alsof personeel niet is ingepland. Alsof inkoop geen geld kost. Horeca draait geen lucht.

Eerst de story. Dan het bord.

We komen binnen met trek, toch moet eerst de tafel perfect op Instagram. Wacht even. Nog één foto. Nee, deze is beter. De kok kijkt. Het eten koelt. We willen beleving. Maar leven we het moment nog? De andere story: gast is aan het bellen, de medewerker wil (be)dienen "even wachten, ik ben nog aan het bellen". Vervolgens geïrriteerd dat het allemaal wel heel lang duurt voordat je geholpen wordt. 

Alles moet sneller. Beter. Goedkoper.

We vergelijken prijzen alsof we Ryanair boeken. Lezen reviews alsof we Michelin-inspecteurs zijn. En verwachten een 9,2 voor 38 euro. Geven we zelf ook ruimte? Geduld lijkt schaars. Genieten begint ook te sluimeren.

De nieuwe generatie aan tafel

Gen Z wil transparantie. Millennials willen beleving. Iedereen wil waar voor z’n geld. En dat mag. Maar horeca draait op mensen. Niet op algoritmes. Niet op sterren. Niet op screenshots. Op (donderdag - haha!) vrijdagavonden die uitlopen. Op personeel dat ook gewoon een rotdag kan hebben. Op een keuken die niet met één klik reset.

Waarom de 'donderdag' opmerking grappig is, lees je hier.

En dan dit: we schrijven sneller een slechte review dan dat we aan tafel zeggen dat iets niet klopt. 

We eisen persoonlijkheid, maar reageren zelf zonder gezicht. We willen aandacht, maar zitten half in een groepsapp of andere app op de telefoon. We scrollen en scrollen maar door. Gastvrijheid is geen eenrichtingsverkeer. Het is energie. En energie voel je aan beide kanten. 

Eindhoven is bourgondisch. Punt.

Dat moet het wel blijven. Juist nu alles sneller gaat. Internationaler. Engelstaliger. Parkeren een puzzel is. De route naar de stad elke week anders loopt. Links dicht. Rechts om. O nee, toch weer niet. We willen een bruisende binnenstad. Daar is jarenlang over vergaderd. Openingstijden verruimd. Plannen gemaakt. Eindhoven moest léven. En toch kijken we vaker op de klok. Gaan we eerder dicht. Mopperen we sneller.
Een stad wordt niet bruisend van beleid. Wel van gedrag en samenhorigheid.

De echte vraag

Willen we uit eten als transactie? Of als ontmoeting? Willen we service kopen? Of sfeer creëren? Misschien begint het simpeler dan we denken. Kom opdagen als je reserveert. Zeg het als iets niet goed is daar, aan tafel. Heb geduld als het druk is. Zie de mens achter de bediening. Leg die telefoon soms even weg.

De echte wake-up call

Vorige week  (klik hier) riepen we horeca op om wakker te worden.
Minder mopperen, meer ondernemen.
Investeren in beleving, service en lef.
En ja, daar blijf ik bij.

Vandaag zeg ik dit: de gast heeft óók impact.

Als wij massaal no-shows laten vallen, front row zitten zonder te besteden, vier losse pinbetalingen doen voor 3,40 en tafels blokkeren met één wijn per persoon, dan houden we die vicieuze cirkel zelf in stand. Hogere prijzen. Kortere zittijden. Strengere regels. Meer irritatie.

Zeg ik dat je minimaal een fles moet opentrekken? Zeker niet.
Maar een beetje naar rato meebewegen met de plek die je inneemt … dat is toch gewoon fair?

De pot verwijt de ketel.

Horeca moppert. Gasten klagen. En ondertussen draait niemand echt beter.
Misschien is het minder ingewikkeld dan we denken. Horeca moet ondernemen. Gast moet respect tonen. En allebei moeten stoppen met wijzen en meer genieten; van de gast en als gast.

Als jij vorige week instemmend knikte bij de wake-up call voor horeca…

durf dan nu ook even in de spiegel te kijken.

Respect werkt twee kanten op.
En anders blijven we gewoon gezellig samen zeuren.